บทที่ 2 ความลับของคุณวาดิม 2
ก่อนที่เธอหนีถูกจับแขนดึงเข้าไปจนตัวกระแทกชนหน้าอกและถูกกอดเอาไว้แน่นจนแทบขยับตัวไม่ได้ เราไม่ได้เจอกันมานานถึงสามปีไม่น่าเชื่อเขาจะยังจำเธอได้ แล้วการที่เขาโผลมาที่นี่นั่นก็เป็นการบอกได้ดีว่าสถานะของเขาไม่ใช่คนธรรมดา แต่เขานับว่าเป็นบุคคลอันตรายคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เพียงแค่เขาคลายอ้อมกอดก็ตั้งท่าจะวิ่งหนีออกไปจากที่ตรงนี้ทันที
แต่เขารู้ทัน
เขาอุ้มเธอจนตัวลอยเลย
“คิดว่าครั้งนี้จะหนีพ้นเหรอ?”
“ปล่อยฉันนะ!!”
“ไม่ปล่อย!!”
“คุณจะพาฉันไปไหนเนี่ย!?”
“กลับบ้าน”
“ห่ะ!?”
“ฉันจะพาเธอกลับบ้านและจะไม่ให้หนีไปไหนได้อีกแล้ว”
“คุณวาดิมปล่อย!!”
เธอดิ้นไม่หยุดแต่ด้วยแรงขนาดนี้ทำให้ยากที่จะหลุดได้ เขาหันไปมองบอดี้การ์ดที่ตามมาเพียงไม่กี่นาทีก็ขับรถมารอรับทันที แล้วเด็กดื้อคนนี้จะต้องอยู่ในเขาสอบปากคำทั้งวันทั้งคืนและจะกักขังเธอให้อยู่ด้วยกันตลอดไป เขาจะไม่มีวันพลาดทำให้เธอหลุดหายออกไปจากชีวิตอีกเด็ดขาด
สิ่งแรกที่ต้องรู้คือเธอชื่ออะไรกันแน่
หวังว่าจะไม่โดนหลอกด้วย
“หยุดดิ้นได้แล้ว!!”
“ก็ปล่อยสิ!!”
“บอกมาก่อนว่าชื่ออะไร?”
“คุณลักพาตัวฉันมาทั้งที่ไม่รู้จักชื่อนี่นะ คุณบ้าไปแล้วรึเปล่าห่ะ!?”
“จะตอบดีๆให้ฉันบังคับ?”
“คุณ…”
“เลือกดีๆ ตอนนี้ชีวิตเธออยู่ในกำมือฉันแล้ว”
“วันนั้นฉันไม่น่าช่วยคุณเลย!!”
“คิดได้ตอนนี้ก็สายไปแล้ว”
“คุณ…ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันไม่เคยไปทำอะไรให้คุณเลยด้วยซ้ำทำไมต้องจับตัวมาด้วยล่ะ!?”
“ทำสิ”
“ทำอะไรคะ?”
“ทำให้ฉันคิดถึงจนแทบบ้าไง เธอหลอกทุกคนว่าตายรู้ไหมว่าฉันเสียใจมากขนาดไหนห่ะ เธอคิดว่ามีโอกาสขนาดนี้ฉันจะปล่อยให้เธอหนีไปงั้นเหรอ สามปีแล้วนะที่ฉันตามหาเธอ สามปีที่คว้าน้ำเหลวมาตลอด จนกระทั่งวันนี้ที่เธอเดินมาหยุดตรงหน้าฉันเอง คิดว่ามันเป็นพรหมลิขิตไหมล่ะ?”
“เวรกรรมมากกว่า!”
“เธอเป็นของฉัน เราก็เลยต้องกลับมาเจอกันไง”
“ฉันไม่ชอบคนแก่!”
“ยี่สิบแปดยังไม่แก่!”
“ตอนนี้ฉันอายุสิบแปดปีนั่นเท่ากับว่าคุณแก่กว่าสิบปี”
“เธอ!!”
“แก่ก็คือแก่ คุณวาดิมคือเฒ่าหัวงู!!”
เขาแทบช็อคกับคำพูดธรรมดาแล้วยัยเด็กปากดีที่ทำหน้าบึ้งตึงใส่แล้วขยับตัวออกห่าง เธอขยับตัวห่างเขาออกไปชิดประตูแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเหมือนเด็กทั่วไป เขากำลังจะขยับตัวเข้าใกล้ แต่ว่ายัยเด็กแสบก็ยกขาขึ้นมาแล้วแล้ววางเท้าถีบต้นขาของเขาเอาไว้ไม่ให้เข้าใกล้ สุดท้ายเลยต้องจับเท้าเธอยกขึ้นวางที่ตักและถอดรองเท้าส้นสูงทิ้งออกไป
อายุยี่สิบแปดด่าว่าเขาเฒ่าหัวงู
ถ้าอายุสามสิบเขาไม่ต้องเตรียมลงโลงเลยรึไง!
เขาบีบข้อเท้าเล็กเบาๆแล้วพยายามจะชวนคุยแต่ว่าเธอตอบส่งๆ ตอบแบบบ่ายเบี่ยงกันตลอด จนกระทั่งผ่านไปไม่นานก็มาถึงบ้านหลังใหญ่ที่เขาอยู่คนเดียวมานานมากนับตั้งแต่สูญเสียครอบครัวไปตลอดการ เขาถูกส่งไปอยู่เมืองนอกทันทีโดยคนสนิทที่เป็นเหมือนพี่ชายเพราะคอยดูแลเขาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้
“ถึงบ้านเราแล้ว”
“แปลกนะ”
“แปลกอะไร?”
“คุณวาดิมอยู่บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ไม่น่าจะอยู่บ้านต้นไม้เล็กๆของฉันได้นานนับเดือนขนาดนั้น ช่วงนั้นคุณคงฝืนตัวเองมากเลยใช่ไหมคะ?”
“ลืมไปรึเปล่าว่าฉันความจำเสื่อม”
“จริงด้วย!”
“เข้าบ้านได้แล้ว คืนนี้เราต้องคุยกันอีกยาว”
วีได้ยินบทสนทนาทั้งหมดแล้วถึงได้ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยมากในทุกอย่างเลย เริ่มตั้งแต่เด็กคนนี้เป็นใครทำไมคุณวาดิมต้องยอมขนาดล้มเลิกแผนที่วางไว้เพื่อล่ออดีตคู่หมั้นติดกับจะได้เค้นคอหาตัวบงการ ข้อสองคือทั้งคู่ไปรู้จักกันตอนไหน เขาไม่ได้ยินคุณวาดิมเรียกชื่อเด็กคนนี้ด้วยซ้ำ ข้อที่สามคือเด็กคนนี้ช่วยชีวิตคุณวาดิมได้ยังไง และข้อสุดท้ายคือคุณวาดิมไปอยู่บ้านต้นไม้ตอนไหนทำไมไม่มีใครรู้เรื่องเลย
เด็กคนนี้เป็นอะไรกับคุณวาดิมกันแน่
ความลับนี้จะโอกาสได้รู้ไหม
